Wytrącona z pejzażu
codzienności
w religii barw odnalazłam
dwadzieścia dziewięć
odmian błękitu
które wyrzeźbiły żądło
najłaskawiej godzące
moje serce

i usłyszałam
szklaną muzykę niebios
ja ostatnia z odkrywców
piątego wymiaru
który nazywam
wyobraźnią
żyję we mgle
niepogodzenia
nierozsądku

chcę być istotą
z gatunku wolnych
ciało moje krzyczy
nie poddając się
racjom logiki
a dusza zajadle wyrywa
korzenie rozsądku
dążąc do ciebie
słońca
ogniska łagodności
powietrza

oddycham
nie zapominając smaku
pomarańczy
i drżenia ziemi
i głodu czekania

czy nie zginiemy
gdy mgła opadnie
kiedy już wyschnie rosa
…..
bądź ułaskawiony
spokoju mój błogi

Podążać
przed siebie
chcę
drogi swej
szukać
przeszłość odrzucać
na nowo
urodzić się
siły nabierać
złu
się opierać
chcę
znowu oddychać
smakować życie
cierpieniu
powiedzieć
nie
głowę do góry
unosić dumnie
i żyć
i
cieszyć się

Spalone miasto moich marzeń
plugawe maszyny zwane ludźmi
wyrównują ziemię naszego świata
w zgliszczach odnajduję
okruchy szkieletów
naszej miłości
odbudujemy dom
którego nie było
może zawładną nami koszmary niebytu
ziemia już nie zadrży
ptaki nie odfruną
będą oni i ty
a może gdzieś ja
najważniejsze potwory maszyny
zwane ludźmi
zgrzytać będą szyderczym śmiechem
i szczęście trwać będzie
na tym najlepszym ze światów

Otulona miłością
jak płaszczem bezpiecznym
biegnę do ciebie
do słońca
a dłonie spragnione
dotyku
i ciepła
odmawiają modlitwę
przeznaczenia
do jutra

Milczenie moje jest krzykiem
o szczęśliwe krwi pulsowanie
odprowadzam cię we mgle
… przyjacielu mój
ukradkiem
niech nikt nie rzuca na żer
żądnym wrażeń potworom
niecodzienności naszej
ja oderwana od ziemi
odrzuciłam wszystkie znaki zapytania
w gniazdach dłoni
spoconych ukryte
stając się cieniem
szczęśliwie zapomnianym
w ogrodzie milczącym
odnalazłam
przewodnika do wnętrza duszy
by móc zaśpiewać z echem

nie mów już nic
ja wiem
wyciągam ręce
nie ma goryczy
twoje białe serce
pozwala oddychać
jutro ból zniknie
będziesz
a ja
nakarmię cię krwią
mojego istnienia
echo zaśpiewa nam
poszybujemy w przestworzach
by zaistnieć znowu
zachłannie lekko
bez fałszu
najprawdziwiej
doskonale spełnieni

odwiedził mnie dziś anioł
i niczym motyl
na mym ramieniu przysiadł
…
delikatnie dotknął mej twarzy
skrzydłami
całe zło tego świata
odeszło w niepamięć
odleciał cicho zabierając smutki
zostawił uśmiech
niczym promień słońca
i jeszcze
przywrócił wiarę w człowieka

ucałowałam twoją dłoń
siostro moja
na pożegnanie
za matkę moją
… za ojca
za moją grzeszność
i zaniedbanie
twoje serce samotne
walczyło o życia nadzieję
cichutko odeszłaś
aniele skrzydlaty
smuga twojego cienia
to ból i cierpienie

Z determinacją
chwytam pióro
czysta kartka
parzy dłonie
natłok myśli
boli
nie łamać
konwenansów
słowa
słowa
przelać na papier
skróty myślowe
myśli
myśli niedoścignione
wiersze
w marzeniach sennych
przychodzą
gra słów
kombinacje liter
chaos
raj utracony
Mistrzu