Czerwień wschodzącego słońca
przynosi spokój
dnia następnego
koszmary wieczorne
potarganych myśli
jak ptaki złowrogie
odlatują w nieznane wraz z mgłami poranka
złe sny pochowane po kątach
uciekają przed świtem
krzywe ścieżki życia
przez los wytyczone
odbijają się światłem
porannych nadziei
marzenia moje skrzydlate
przysiadają na parapecie
witać nowy dzień
purpurowy świt targany wiatrem
wybrzmiewa staccato mojej codzienności

Świat zastygł we mgle
i ciszy
nokturny jesienne melancholijnie
wiatr w sitowiach nam gra
zamknąłeś duszę moją
w cieple swoich ramion
nasiąkam tobą
spowita jesiennością uczuć
nie mam już nic
oprócz ziaren myśli
warkoczy marzeń
i chwil zaczarowanych kilku
spiralą czas płynie
stoimy trzymając się za ręce
zasłuchani w ciszę
zamyśleni
cóż mogę ci dać
prócz dzbana jesiennych pejzaży
moich myśli
i smaku chwil minionych
mamy siebie
stos marzeń dogasa
szepczę słowa modlitwy
zaklinam czas
cień uśmiechu na twarzy
łąka nuci cichutko fantazję
na serca dwa
wiatr i melancholię