Wybacz miły
to awaria wewnętrzna
zaburzonych neuronów
wysyła do ciebie
sprzeczne komunikaty
wbrew mojej podświadomości
nie czuję bólu
piętrzącego się
w milczących założeniach
pustych słowach
gestach bez znaczenia
wybacz miły
moje zmęczone serce
doświadczone życiem
poszukuje antidotum
na samotność
wybacz miły
i nie myśl o mnie tak ponuro

Tak smutno
już nie myśl
dziś o mnie
nie trzeba
milczenie
przytłacza
i boli
pragnienie bliskości
jest w twoim spojrzeniu
nie myśl
juz dzisiaj
tak smutno

Trudne słowa o smaku piołunu
spadły wraz z goryczą
na dno szklanki
z resztkami mętnej cieczy
w mroku ciemnej nocy
szary rozmyty makijaż
zaciera kontury
zmęczonej twarzy
trudne chwile
miedzy mną
a tobą
to nasze przemijanie
puste nieme słowa
snują się
w obłokach spalonych cygar
naszego życia

Biała suknia w szafie
pachnie dzisiaj
smutkiem
i łzami słonymi
na rozdrożach myśli
nie starczyło
złudzeń
i pragnień wyśnionych
moje tęsknoty
uśpione ambicje
z pastelowych łatek
ponownie
znów składam
mozolne tworzę
nowy patchwork życia

Bywa czasem
nieprzeciętnie
wszak na jawie
miewam sny
moje ego
wciąż
gdzieś błądzi
szuka ślepo
z życia swego
ciągle drwi
zapytana
o łut szczęścia
odpowiadam z miną złą
bywa czasem
nieprzeciętnie
moje życie
to jest to