Świt wybuchł czerwienią
wschodzącego słońca
niebo zapłonęło
dla ciebie
i dla mnie
jednako
zasypiam bezpiecznie
na twoim ramieniu
cień uśmiechu
na twarzy
błędny ognik
naszego szczęścia
nie chcę pędzić
zdobywać świata
jestem zaledwie
małym trybikiem
w niezmierzonej machinie
pędzącego czasu
teraz tylko cisza
pachnąca spokojem
marzeń spełnionych
i my
płynący z nurtem
mijających chwil życia

Mój stary dom
skrył się już
za horyzontem myśli
i marzeń nieposkromionych
zamykam oczy
chcę wyraźniej słyszeć
ciszę
która go otacza
szelest wyschniętych traw
szum liści czarnego bzu
i drzew owocowych
w starym sadzie
buczenie pszczół
nocne granie świerszczy
zapach maciejki
i bzów kwitnących w maju
przywołane wspomnienia
mojego dzieciństwa
uczucie nierealności
fatamorgana

Zszyć rozprute
i uprać brudne
zjeść kolację świtem
podobnym
do zmierzchu

nierealne postacie
z przeszłości
przychodzą niespodziewanie
w szarym blasku ektoplazmy
pomiędzy nocą
a dniem następnym

czasem wszystko
co niepewne
i niedopowiedziane
szalę życia przeważa

wikipedia – Ektoplazma jest to popularna nazwa bio-energii wydzielanej przez organizmy. Nie ma jednak potwierdzenia, że ektoplazma istnieje.

W mgle jesiennej

skryję
marzeń swoich wiele
opowieści nasze
w babie lato
wplączę
życie malowane
pasteli barwami
powierzę wieczności
uwolnię emocje
będę chwilą żyć

Księżyc
przyświecał zalotnie
spoglądając na nas
przez korony drzew
dopełniała się noc
wypełniona magią tajemną
pośród pomruku drzew
pretensji przyrody uśpionej
w dali
szczebiot ptaków
ze snu rozbudzonych
odwoływał pobudkę fałszywą
twoje oczy
dwie latarenki w mroku
ciało wabiące
zapachem czarownym
lśniąca śniado skóra
i dotyk drżącej dłoni
niepewność
powiew wiosenny
nocnego ogrodu

Tkwisz niezmiennie
w dziecięcym świecie
tkanym niezwykłością baśni
budujesz
kolorowe domki z pierników
i tworzysz słodkie
świąteczne ludziki z marcepanów
twoje ulubione orzeszki w czekoladzie
toczą się codziennie
w stronę dorosłego życia
które może zaskoczyć
nieprzewidywalnością zdarzeń
i nie zawsze musi mieć
bajkowe
dobre zakończenie

Mój mały świat
przestrzeń moja
wszystko co wokół
niejednoznaczne się stało
pogmatwane
i bez sensu
próbuję z trudem
trawić kolejne dni
jak długo jeszcze
szukać można
wzruszeń
w świecie nierzeczywistym
co dzieje się dzisiaj
daleko czy blisko
przestało cieszyć
nie wiem jak ukoić
nienazwane tęsknoty
zaspokoić pragnienia
matrix ?

Tł. – wikipedia – matrix – matryca, macierz

Tęskno szukam
w myślach moich
zapachu tamtej jesieni
szumu liści szeleszczących
pod stopami
oddechu jesiennego wiatru
i mgły jak mleko białej
szliśmy wtedy aleją parku
trzymając się kurczowo za ręce
wiatr w listowiach
pogrywał naszą melodię
złocisty dywan
utkany z liści jesiennych
słał się nam pod nogami
drżałam z zimna
srebrzyste krople rosy
osiadły na twoich włosach
świat wirował tańcem aniołów
byliśmy tylko my
w tym dniu jesiennym
zaczarowanym magią uniesień
i nam tylko znanych wzruszeń

Otacza mnie
magiczna przestrzeń
w której
czasem
najbardziej boli
drugi człowiek
tajemnica niepojęta
jak zakryta księga
gdzie brakuje form
i ekspresji
dającej siłę uwolnienia
jedynie z serca płynąca
cicha nić poezji
szczerze i czysto
połączyć nas może
barwami wiersza otulić
w melodii duszy swojej
bo piękno jest w każdym z nas
jak proste prawo
do miłości życia
i samej ciszy

Pani R.
duża czarna urodziwa
demoniczna i liryczna
dobroduszna w rozdawnictwie
dóbr swojego ciała
jest zazdrosna
i kłamliwa
i przeprosin żąda
z usług różnych czerpie zyski
nigdy nie przegrywa
pani R.
nie gardzi szwindlem
a do kłamstwa się nie przyzna
nie licz na to że wybaczy
fałsz i szantaż
to jest dla niej broń „uczciwa”
za jej kłamstwa
ty przeprosisz
ona wciąż i tak wygrywa
taka z niej jest sojuszniczka
duża cwana i złośliwa