Nie chcę współistnieć
z udawaniem i hipokryzją
nie mam cierpliwości
do cynizmu
i wymagań każdej natury
nie toleruję arogancji
i nieuczciwości
tracę wolę
do zadowalania na siłę
nie chcę plotek
pomówień i konfliktów
w przyjaźni cenię
lojalność i wierność
nie tracę czasu na niezadowolenie
wierzę w świat przeciwieństw
akceptuję odmienność zdań
i ludzi
lubię robić to co lubię
i żyć po swojemu

Pozostał jeszcze
alei modrzewiowej ślad
kilka kamieni omszałych
i zapach kwiatów jabłoni
w sadzie
tu był dom dzieciństwa mojego
droga usłana
mleczem i chabrami
jak droga mleczna
usiana gwiazdami
idę drogą moich wspomnień
niosę kamień w dłoni
by odbudować ze zgliszczy
mój poczciwy stary dom

Poszukuję siebie codziennie
krzyk jest we mnie głuchy zajadły
w ciemnym tunelu gubię swoją twarz
brak światła duszę się
chcę zaufać
ciężar myśli kłębiących się przeraża
drążąc w meandrach duszy
kropla po kropli moje wnętrze
nicość lękam się
gdzie moje jestestwo
podświadomie szukam pragnień
spoglądam w stronę człowieka
promieni nadziei wysoko wypatruję
chcę zapalić światło w tunelu
dotknąć życia
wyciągam ręce do ciebie
na jawie śnię

Jesienne barwy jak myśli nieuczesane
spłynęły szeleszczącą trzciną
i wonnym tatarakiem
w pejzażu intymności naszej malowanym
idziemy przed siebie trzymając się za ręce
oddechy i myśli nasze połączone
mistyczny klangor odlatujących żurawi i śpiew cyranek
miesza się z pieśnią naszych serc niespokojnych
jesiennością naszych uczuć podsycany
wiatr w konarach drzew nokturny wybrzmiewa
przytuleni pomiędzy dźwiękami
wyznaczamy drogę swojego istnienia

Świat jest pustką
bez nazwy
znaczeń własnych nie posiada
fasada myśli nie do przebycia
jak ją sformułować
zasypiam zapadam się
zawracam
czy chcę wrócić
nie wiem
stęchlizna zabyłości
i opuszczenia
paradoks istnienia
tumult w życiu
rozterki
serdeczna naiwność życzliwość
i mściwość ludzi
parodia płycizna formy
poszukuję znaczeń
w pustce bez nazwy
gwarancji nie znajduję
na zabawne życie
żądanie radości i zadowolenia
to uzurpacja moja
wobec wszechświata
obrzędy i zaklęcia
pustka moralna
wyjście z losu ludzkiego

Upiory pojawiają się
o każdej porze
histeria i stan oblężenia
wybucha nagle
atakuje konwencje
przekornie i świadomie
prowokując charakter
wypowiedzi
szermierka słowna
uwielbienie dyskusji
i polemiki
poszufladkowanie statyczne
stany wyjątkowe
z agresywną postawą egzaminatora
rozbijanie zastanych układów
w rewizji słownej
wszystko jest teatrem absurdu
ułatwiającym zadania ogłupiałym
z poczuciem niedosytu
i niedokonania
irracjonalność myślenia
mówić nie można
bardziej
lub mniej naprawdę
pod warunkiem
że mówi się samą prawdę

Łapię garściami
światło dnia
nie chcę zasypiać
lękam się mroku nocy
życia jak krwi czerwonej pulsującej w sercu
łaknę
miłości ludzi
i oczu gwiazd we wszechświecie
strach odchodzić
w nieznane
gdzie zimno i mroczno
gdzie brak filozofii bytu
odrapane okna mojego świata
stłumionym szeptem
rozkazują mi
wyrzucić wszystkie znaki zapytania
w teatrze życia
słów wiele scen wiele
otchłań światów sypie iskrami
piekła i nieba
odległe galaktyki przerażają
tam wszystko
niepewnym być może
wszak wszystko iluzją jest

Potrzeba mi
ramion twoich zamkniętych
osłony przed zimnem
wiejącym
w przestrzeni świata mojego
zabierz duszę moją
i moje ciało
do uśpionego nieba
ogrzej
promieniami słońc naszych
nie pozwól
bym oprawiona w ból
samotna
zastygła w obojętności
wszechmocnej nocy
smagana przez wiatr
milczę głucho
kołysząc się w takt
melodii gwiazd spadających
pustych skrzydeł ramion twoich

Ściany domu rodzinnego
z marzeń ustrojone
płomieniami słońc osnute
zapachem bzów i macierzanki
nasączone
gwarem dziecięcych głosów
przepełnione
ściany domu
z miłością tlącą się
w jego w zakamarkach
błyszczące radością i spokojem
stworzone z błękitów nieba
karmione nieustannie
ziarnem dobroci ludzkiej
odeszło życie które dom stworzyło
wszechobecna pustka pozostała
ściany milczą głucho

Szalony bieg moich myśli
czas nie sprzyja nam
gdyby tak usiąść leniwie
na progu wiekowego domu
tchnąć weń nowe życie
ożywić przestrzeń
i martwą wodę
zajrzeć w siebie
sny prorocze
nierealnie przychodzą
nadnaturalne znaki wyznaczające przyszłość
gdyby nauczyć się słuchać ich uważnie
żyć w promieniach słońca
w zgodzie z naturą
serca otworzyć
to co przed nami nieuniknione
czeka nas wszystkich