Kłopoty
jak ziarna piasku
przesypują się
w klepsydrze życia
czas zawładnął
samotnością moją
nie skarżę się
nie narzekam
żyję
powietrze jest
ręce i nogi mam
poczucie przemijania
dopada niezmiennie
nie chcę
kończyć gry
czy to już zmierzch
życia jest
chcę zagrać
raz jeszcze

Stworzyć swój świat
na nowo
minipaństewko uczuć i rozumu
poza sferą mamony i blichtru
konstytucję napisać
nowej społeczności
gdzie jak u Platona
rządzić będą filozofowie
i poeci
nie odwracam się
od życia
choć brak mi przygotowania
do zderzeń
ze światem rzeczywistym
biegu zdarzeń nie odwrócę
pojedynczo zmieniać chcę
człowieka
mój mózg
nie znosi banału życia
gdyby go zresetować

zawieszona
między nocą
a dniem
świtu dotykam
myślowego
chciałabym jeszcze
poznać i zobaczyć
ogrom życia
ocean największy
przepłynąć
wejść
na najwyższą górę
zbudować dom
własnymi rękami
dla dzieci moich
nie lękam się
być sobą
bywam szczęśliwa
życie
do przodu biegnie
kochać
i być kochana
chcę
iść tam
gdzie boję się iść
…………….
moje ulubione danie
skórka dobrego chleba

tkamy miłość
naszą
z wątłych nici
babiego lata
odwieczne troski
lśnią
łzami pereł
na siatce
z pajęczyn
utkanej
przeglądając się
w promieniach
słońc naszych
małych radości
idziemy
w jesieni życia
kurczowo
splatając
nasze dłonie
dwa liście
pożółkłe
na jesiennym drzewie
naszego życia

Skradam się
brzegiem życia
uchylam
drzwi duszy
wpuszczam
promień słońca
nasłuchuję
szumu serca
wspomnienia
przesypuję
jak ziarna piasku
nie rozumiejąc
przypływu trosk
i odpływu marzeń
niespełnionych

Odszedłeś w ciszę
boję się jej
myślę o Bogu
i o Tobie Tato
Popatrz
znów spadła gwiazda
jak wtedy
gdy odszedłeś Ojcze
dzisiaj szepczę do Ciebie
jak niegdyś
patrząc w Twoje
szare łagodne oczy
a Ty spracowaną dłonią
gładzisz moje płowe warkocze
tyle już lat minęło
nie ma Cię tutaj
myśli o Tobie bledną
a życie
w smutku walkę toczy
łzy już wyschły
ciemność pojaśniała
a cisza jawi się
szeptem Twoim
ja znów szukam gwiazd
na niebie
naszych gwiazd Ojcze

Boję się ciszy
myślę o Bogu
o gwiazdach spadających
i wieczności ciemnej

DLA OJCA MOJEGO

staję
na czasu rozdrożach
płynąć
nie potrafię
patrzę na drogę
przeszkody
omijać chcę
marzenia tkać
i czarować
złudną rzeczywistość
ulegam słońcu
wypełniam deszczem
szczeliny życia
przychodzę
na palcach wiatru
kroplą szczęścia
zaznaczam obecność
znika obcość
i dystans pokoleń
opieram się
emocjom
zaciskam zęby
mówię
o potrzebach
dbam
o przestrzeń swoją
trwa giełda
uczuć naszych
nie złożę siebie
na ołtarzu ciałopalnym

Ocalić skrawek życia
zamknąć w cieniu dnia
przeżyć jeszcze raz
zapamiętać zapisać
stopień za stopniem
z wielkim trudem
zdobyte
jego poziomy
powietrza brak
żar
ciężko dyszą płuca
ciało tak boli
dygoce serce
owładnięta ciężarem
moja niemoc
przyssane wspomnienia
magicznych zdarzeń
kołaczą
odgłosami życia
nie
nie jestem sama
ślady dla zmysłów
widoczne
wyłażą
z najciemniejszych kątów
na wskroś przecinają
ognistą rzeką bólu
czuję
najmniejsze drgnienia powietrza
szaleją
demony wspomnień
rodzą mój strach
jeszcze jestem
dotykam horyzontu życia
pytania ze snu wynurzone
nasłuchują
nadziei odgłosów
skrzydła wspomnień
przecinają
nieboskłon cierpienia
zamykam się znów
w odmętach niepokoju
. . . . . .
chcę jeszcze raz
zmierzyć się
z klepsydrą czasu

Posmakuj moich łez
posłuchaj bicia serca
bądź kamieniem u szyi
i skrzydłami ramion moich
przypomnij dobre chwile
płacz i śmiej się ze mną
bądź
milczeniem głuchym
i ochrypłym głosem
upływającą wodą
i pięknem przebrzmiałym
bądź dniami
które ze mną płyną
i nocą
. . . . . . . .
gdy zgaśnie świat
na zawsze

Zawłaszczam strach twój
między niebem a piekłem
zawieszony
nadzieje sklejam
jak błękitnych resztek
okruchy
z chińskiej porcelany
sny niespokojne
w marzenia cudne
zamieniać chcę
i czekam
czas zatrzymać
myśli moje krążą
we mgle niepokoju
w gniazdach dłoni spoconych
zamykam rozterki
dni minionych
z gwiazd przesłanie chwytam
zdejmuję ból z serca twego
wiem więcej niż wiatr