Między zbożami
złocistymi
spaceruję
szukam siły
by marzyć
marzenia
jak słońce
zagrzewają
życie moje
ulotne
jak zapach mgły
o poranku
mgły znikającej
z podmuchem wiatru
pod niebem
subtelnie
myśli moje krążą
chcę uwierzyć
w ich siłę

Przysiądę
na ławce
w alei modrzewiowej
pokaże ci niebo
z tęczą
moich marzeń
zabiorę cię z sobą
do granic zieleni
na ławkę
otuloną
różanymi snami
na chwilę
przysiądę

by wsłuchać się
w bicie
twego serca

Dusza moja drży
głodem czekania
błądząc w krainie marzeń
ziemia osuwa się
spod nóg
ukazując
pomarańczowy błękit
mojego nieba
źrenice parzy
białe słońce twojej dobroci
pomóż mi
strach ułaskawić
niech uspokoi mnie
bezpieczny dotyk
skrzydeł twoich
zanim

oddelegują mnie
w zapomnienie

Tajemnica bytu
życie
tu i teraz
zewsząd i dotąd
po horyzont myśli niepokornych
odczuwam czas
samotnością moją
w zaklętym kole
alegorii złowieszczych
ofensywa marzeń pożółkłych
w ciszę pustki ogromnej
wplata krajobraz
golgoty potrzeb duchowych
w pokorze i bólu
jak origami
z czystej kartki papieru
budzi się ciekawość
i fantazja wielka
świat czarów
i mądrości filozoficznej
życia i tajemnic bytu
ja człowiek
bezludna wyspa
ze śladami stóp
po sobie

powiewam białą flagą
ku zachodowi życia

Był sen
w nim my
bolesną radością
istnienia
słońce
jak soczysta pomarańcza
uśmiechnęło się
do mnie
i zgasło
życie
to moc
twoich ramion
marzę
o pomarańczach

Budzę się
twarz
blada zaspana
makijaż widzę
oczami duszy mojej
puder słoneczny
róż radośnie
otula policzki
czerwień całuje
moje usta
nagle coś
drgnęło
pieszcząc nozdrza
słyszę
zbliża się
cichutko
zapach
…
to wróciła
moja wiara
ubrana
w subtelność perfum

Chce pamiętać
świerszczy granie
lot motyla
migotliwy
zapach lasu
i maciejki
oraz Mamo
Twe wołanie
bochen
pieczonego chleba
Twoje dłonie spracowane
Mamo moja
chcę pamiętać
Twe oblicze zatroskane
wiem że czasu
już nie cofnę
boś już cieniem
w sercu moim
Mamo moja
żegluj sobie
po niebieskim oceanie

MOJEJ MAMIE

Zatrzymać czas
na chwilę
zamknąć
w zmysłach swoich
promień słońca
pierwszy krzyk
narodziny twoje
łzy radości

niech zabrzmią
szczęśliwości głosy
smugą światła
otoczone
niech już zabrzmią
tchnieniem myśli
za wszystkie dni
i lata
za chwile wszystkie
otrzymane od ciebie
……
moja Magdaleno

Jestem
jak jesień
światłem naznaczona
sinozłota mgłami
pachnąca wrzosami

żyję jak liść
łopocząc na wietrze
to nic że deszcz
że gorycz chwil
wszak to jest życie
jeszcze

odświeżam
życia sens
subtelniej widzę czas
bez szumu słów
bez wrzawy chwil
ulgę przynoszą mi
molowo płynące łzy

w oparach mgieł
szemrzących
w strumieniu boskich łez
odradzam się na nowo
życie
…….
jedno jest

Obudził mnie
ból
powietrze gęste
skołtunione
rozedrgane
z trudem przenika
do mej
krwi
ból
rwie ciało
rozpala
krwi pulsowanie
czuję bolesnie

ból
nieodłączna
istota życia
przenika
do wnętrza
duszy mojej

tak boli
moje istnienie

Za chwilę
pogasną
we mnie światła
……
odejdę
w zapomnienie