Już tylko pustka
pozostała
we mnie
ucichła nagle
niepowtarzalna melodia
serca
drżących dłoni
wyjątkowej czułości
i nadziei
czas
nieprzejednany
nigdy nie czeka
boli świadomość
ciągłego przemijania
przestałam już być
dzieckiem
dlaczego ubywa mnie
tak szybko

Siedem miliardów homo sapiens
na planecie ziemi
i ich dwoje
otulonych dusz pokrewieństwem
cała prawda
zawarta w milczeniu
i w sercach bijących
zamknięta
słów tutaj
nie trzeba wcale
wszak rozum
zastąpiła magia
i moc ich serc
otwartych na siebie

Chcę
słyszeć
głos twój
i czekać
czekać będę
aż nasze oczy
zatracą się
znów
w patrzeniu
w głąb siebie
usta
usta zamilkną
ciszą
nam
tylko znajomą
lecz serca
serca i dusze
zatracone
w muzyce
nowym ogniem
kiedyś
może
zapłoną

Umykam
z kadrów życia
jak duch
w leciutkich balerinach
przemykam
między trzaskiem migawek
i świateł fleszy
tylko ta straszna cisza
pozostaje
w bezradności swojej
i lekkie drżenie
czarnego jak noc
weluru kotar
zetlałe znaki
rozmytych świateł
i wyblakłe negatywy
ciągle dowodzą
że kiedyś
tutaj byłam

Moja filozofia
z czystego myślenia
wypływa
horyzonty
przekracza
i nowe przestrzenie
odkrywa
radość
otwiera me serce
i tworzy
muzykę nową
to nic
że orkiestra nijaka
wszak świat
nie przestał być
dla mnie
okrutny

Na scenie życia
dramaty wyborów
dystans i mądrość
także ckliwość łzawa
kruche to życie
gdy zmagam się z bólem
zwątpienie przekracza
granice cierpienia
przyczyny i skutki
złączone łańcuchem
odchodzą świtaniem
w strumieniu łez słonych
ślady pyłu gwiezdnego
na powiekach spękanych
tylko pozostają
białe noce moje
żegnam ociężale

Nie jestem perfekcyjna
nie jestem doskonała
popełniam też pomyłki
nie raz
i nie dwa
proszę nie zmieniaj
juz dziś mnie
i nie oczekuj więcej
dałam ci cząstkę siebie
więc nie rań
potrafię cię rozśmieszyć
i skłonić do myślenia
uśmiechnij się już do mnie
pozostań w moich myślach
i daj mi znać że tęsknisz

Cisza
nie trzeba słów wielu
tęsknię
za otwartością serca
bez zakłamania
iluzji
i udawania
duszę bliźniaczą
mądrością otuloną
spotkać chcę
poczuć przestrzeń
wolną
od hałasu cudzych opinii
nie potrzebuję
słów zbędnych
cała prawda
zawarta jest czasem
w naszym milczeniu

W jesienności mojej
ciszą wypełniony
pozostaje już
mój świat cały
jest zwyczajnie
czasem
nawet nudno
przyznaję
ale tak naprawdę
nadzwyczaj normalnie

Idziemy cichutko
srebrzystą zimową aleją
pośród drzew uśpionych
mroźny śnieżny dywan
mgielnym puchem tkany
niesie nas w ogrody
tęsknot i fantazji
trzymasz mnie za rękę
w naszej starej chacie
stojącej pod lasem
rozniecimy ogień
jak dawniej w kominie
trzask drew płonących
i zapach jemioły
przywoła wspomnienia
marzeń odrobinę
wypijemy wino
na ogniu zagrzane
nurtem myśli wspólnych
sycąc się radośnie
wyjdziemy naprzeciw
pragnieniom serc naszych
w jesiennych sercach
miłość dojrzałą
tuląc na zawsze